พระราชาแห่งเมืองอึกทึกทรงเบื่อหน่ายกับเสียงหนวกหูทั้งหลายภายในบ้านเมืองของพระองค์
เพราะไม่ใช่เสียงธรรมดาอย่างที่ได้ยินได้ฟังในเมืองอื่นๆ   สำหรับเมืองนี้เสียงทุกอย่างอึกทึกครึกโครม
ไปหมด  แมวก็ไม่ร้องเหมียวๆ   แต่จะกรีดเสียงร้องจนแสบแก้วหู   ส่วนนกก็ไม่ร้องจิ๊บๆ   กลับส่งเสียง
แหลมเหมือนนกหวีด   แม้แต่เสียงลมพัดหวีดหวิว   ยังพัดคึกๆ  เหมือนเสียงรถไฟ   หากพัดมาถูก
ประตูที่เปิดอยู่มันจะปิดปึงปังจนหน้าต่างสั่นสะเทือนเลยทีเดียว

"แย่จัง" พระราชารับสั่งอย่างเอือมระอาเช่นนี้ทุกวัน   แต่ไม่มีใครได้ยินพระสุรเสียง
ของพระองค์เลย   เพราะทุกคนก็มัววุ่นวายอยู่กับการเจรจาโต้ตอบกันเอ็ดอึงไปหมด

พระราชาสุดที่จะทนต่อไป พระองค์จึงเสด็จไปที่หน้าต่าง   และทรงร้องประกาศออกไป
"เงียบ   ฉันสั่งให้ยุติเสียงอึกทึกทุกอย่าง   ต่อไปนี้บ้านเมืองจะต้องตกอยู่ในความเงียบ"

เมืองอึกทึกจึงตกอยู่ในความเงียบตามพระประสงค์ของพระราชา ปราศจากเสียงใดๆ
ผู้คนที่เดินไปมาบนท้องถนนก็ไม่พูดคุยกัน   แม้แต่นกน้อยก็ไม่ส่งเสียงร้องเพลง

ต่อมาพระราชาเริ่มรู้สึกว่าบ้านเมืองเงียบเหงาวังเวงเกินไป   ทันใดนั้นพระองค์
ก็แว่วเสียงเบาๆ   อยู่ริมกำแพงวัง   ไก่หนุ่มตัวใหญ่ยืนคอตก   หงอยเหงาอยู่ที่นั่น

"เจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้ละ"   พระราชารับสั่งถาม
"ข้ามาร้องเพลงที่นี่ทุกวันในยามเช้าแต่พระองค์ไม่เคยได้ยิน   เพราะเสียงอึกทึกครึกโครม
ในเมืองดังกลบเสียงของข้า"
"เอ้าร้องเพลงซิ   ฉันอยากฟัง" พระราชารีบสนับสนุน
"แต่พระองค์ทรงรับสั่งให้ทุกคนเงียบเสียง"   ไก่หนุ่มแย้ง
"เหลวไหลน่า   ก็เจ้าจะต้องส่งเสียงขันแต่เช้าตรู่   ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาไงละ"

ไก่หนุ่มดีใจรีบโก่งคอขันเสียงเจื้อยแจ้ว   ทำลายความเงียบไปสิ้น
"เอาละ ส่งเสียงได้แล้ว   ฉันเบื่อความเงียบเต็มทีแล้ว"   พระราชาทรงประกาศให้ทุกคนได้ยิน

ทุกคนโห่ร้องด้วยความยินดีกันเซ็งแซ่ เสียงดังไปไกลก็นึกดูเถอะว่า
หากชาวเมืองอึกทึกเปล่งเสียงไชโยโห่ร้องพร้อมๆกัน   เสียงจะกึกก้องสักแค่ไหน
                           

เริ่มต้น | อะไรเอ่ย | กิจกรรม | กาลครั้งหนึ่ง | ทันโลก