ชายพเนจรที่ยากจนเดินทางมาไกลและเห็นว่าใกล้ค่ำแล้ว จึงมาหยุดที่หน้าบ้านที่ใกล้ที่สุด
แล้วถามว่า เขาจะขอค้างคืนที่นั่นได้ไหม เจ้าของบ้านเป็นหญิงที่ร่ำรวย นางไม่ยินยอม
แถมยังตะคอกใส่เขา เขาจึงมาหยุดที่หน้ากระท่อมอีกหลังหนึ่ง เจ้าของกระท่อมเป็นหญิง
ยากจน แต่นางก็ยินดีเชิญเขาเข้าไปในบ้าน พอชายพเนจรเข้ามาและเห็นสภาพภายในบ้าน
ก็เกิดสลดใจกับความยากจนที่อยู่รอบตัว เขาเห็นเด็กหลายคนซึ่งล้วนแต่สวมเสื้อกะรุ่งกะริ่ง
"ทำไมท่านไม่เย็บเสื้อให้ลูกๆใส่ล่ะ" ชายพเนจรถาม
"สามีของฉันตายไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงตัดเย็บเสื้อใหม่ๆ ให้ลูกๆหรอก
ฉันยังไม่มีเงินพอจะเลี้ยงดูลูกๆเลย"
ชายพเนจรฟังแล้วก็ไม่พูดอะไร พอนางเชิญให้เขาร่วมกินอาหารด้วย เขาก็ปฎิเสธว่าเขาไม่หิว
แล้วเขาก็ขอตัวเข้านอนเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เขากล่าวขอบคุณหญิงนั้น ที่ต้อนรับเขา
อย่างดีขณะที่จะจากไป เขาพูดขึ้นว่า
"ไม่ว่าท่านจะเริ่มทำอะไรในตอนเช้า ก็จงทำต่อไปจนถึงเย็น"
หญิงที่ยากจนไม่เข้าใจและไม่ได้ใส่ใจในคำพูดนั้น เมื่อก้าวเข้ามาในบ้านนางก็มองดูลูกๆ
แล้วก็ตัดสินใจว่าเด็กๆควรจะมีเสื้อผ้าบ้าง นางจึงไปยืมป่านมาจากหญิงเพื่อนบ้านที่ร่ำรวย
แล้วก็เริ่มทำงาน ยิ่งทำเท่าไรเส้นด้ายก็ยิ่งยาวขึ้นๆ วันนั้นทั้งวันนางมัวแต่ปั่นด้าย
กว่าจะเสร็จงานก็ดวงอาทิตย์ตกดิน นางได้พบว่านางมีด้ายพอจะนำมาทอ แล้วตัดเสื้อผ้าให้เด็กๆ
ใส่ได้ไปจนตลอดชีวิต ตอนนั้นเองที่นางเข้าใจความหมายของคำพูดของชายพเนจร
เช้าวันรุ่งขึ้น นางไปหาเพื่อนบ้านที่ร่ำรวยและมอบด้ายให้เพื่อเป็นการตอบแทน
ที่ให้นางยืมป่านแล้วก็เล่าเรื่องทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง หญิงร่ำรวยได้ฟังก็เกิดความริษยา
จึงสั่งให้คนรับใช้ไปตามหาชายพเนจรแล้วพากลับมา
คนรับใช้พาชายพเนจรกลับมาถึง หญิงร่ำรวยก็ออกมาต้อนรับเขาเป็นอย่างดี ให้อาหารเขามากมาย
และจัดเตียงอย่างดีให้หลับนอน
ชายพเนจรอยู่ที่นั่นวันหนึ่ง แล้วก็อีกวันหนึ่ง กิน ดื่ม แล้วก็นอน หญิงร่ำรวยชัก
อยากจะให้เขาไปแต่ก็ไม่กล้าไล่ ในที่สุดชายพเนจรก็เก็บข้าวของแล้วก็เดินออกไป
โดยไม่มีคำอำลา หญิงร่ำรวยหมดความอดทน นางตะคอกเขาว่า
"บอกสิว่าฉันจะทำอะไรวันนี้" เขาเหลือบตามองนางแล้วก็พูดว่า
"ไม่ว่าท่านจะเริ่มทำอะไรในตอนเช้า ก็จงทำต่อไปจนถึงเย็น"
หญิงร่ำรวยรีบเข้ามาในบ้าน หยิบเอาไม้วัดขึ้นมา ยังไม่ทันจะเริ่มวัดผ้า
นางก็จามออกมาอย่างแรง จนแม่ไก่ทุกตัวในลานบ้านตกใจวิ่งหนีไป
จากนั้น นางก็จามต่อไปจนถึงเย็น ด้วยความแรงอย่างชนิดที่ทำให้นาง กิน ดื่ม หรือพูด
อะไรไม่ได้เลยวันนั้นทั้งวันบ้านทั้งหลังของนางสั่นสะเทือนเพราะเสียงจามดังลั่นของนาง
