กาลครั้งหนึ่งในสมัยกรุงโรมโน้น  ได้มีผู้ค้นพบหลักฐานบันทึกว่า ..
"มีแป้งแผ่นกลมๆบางๆปรุงด้วยน้ำมะกอก สมุนไพร น้ำผึ้ง วางบนหินร้อน สักพักก็สุก" 
สมัยนั้นเรียกกันว่า Placenta  กาลต่อมาในปีค.ศ.79 นักโบราณคดีพบว่ามีร้านขายพิซซ่าอยู่ที่เมืองปอมเปอี ที่เคยถูกภูเขาไฟระเบิดพ่นลาวาทับทั้งเมือง

ต่อมามีคนทำพิซซ่ามือเยี่ยมคนหนึ่งนาย ดอน ราฟาเอล เอสโพสิโต เป็นคนแรกที่ใช้มอซซาเรลล่าชีส หรือชีสนมควาย เป็นเครื่องปรุง ชาวเมืองนิยมชมชอบมากจนกลายมาเป็นเอกลักษณ์ของพิซซ่านาโปลี และแพร่หลายมาจนถึงปัจจุบัน

เอกลักษณ์สำคัญของพิซซ่านาโปลี ต้องอบในเตาที่อุณหภูมิ 340 องศาเซลเซียส  ต้องใช้ฟืนเป็นเชื้อเพลิง  ต้องมีชีสมอซซาเรลล่า ผงเครื่องเทศออริกาโน (Origano) ปลาเค็มเอนโชวี (Anchovi)* มะเขือเทศ เบซิล  (Basil) และกระเทียม

พอช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 คนอเมริกันก็หัดทำพิซซ่ากินกันบ้าง  จนได้สูตรแบบอเมริกัน และแพร่หลายไปทั่วโลก

ครั้นปีค.ศ. 1960 เกิดเกิดสงครามเวียดนามทหารอเมริกันเข้ามาตั้งฐานทัพในเมืองไทย  ได้นำเอาวัฒนธรรมการกินพิซซ่าเข้ามาด้วยแต่ยังไม่เป็นที่แพร่หลายนัก  สมัยนั้นต้องไปกินกันตามโรงแรม และห้องอาหารอิตาเลียนเท่านั้น  แต่เมื่อประมาณ พ.ศ. 2513  ร้านพิซซ่าฮัท มาเปิดสาขาแรก  เด็กไทย คนรุ่นใหม่ก็แห่กินกันทั้งบ้านทั้งเมือง  ทุกวันนี้การกินพิซซ่าไม่ได้ยากลำบากอีกแล้ว  เพียงโทรศัพท์กริ๊งเดียวภายใน 15 นาทีก็มาส่งถึงบ้านแล้ว

*ในดิกชั่นนารี บางฉบับแปลว่า กุ้งเคย หรือกะปิฝรั่ง