นานมาแล้วมีหนูน้อยคนหนึ่งเธอชื่อว่าดอกคูน
เธอเป็นคนขยันมาก ทั้งขยันเรียน ช่วยแม่ทำงานบ้านทุกอย่าง
ดอกคูนมีน้องสาวชื่อดอกแก้ว แต่น้องสาวคนนี้ขี้เกียจมาก
ไม่ยอมช่วยแม่ทำงานเลย ไม่ตั้งใจเรียน ซึ่งต่างจากดอกคูนมาก

ส่วนแม่ของเด็กน้อยทั้งสองมีอาชีพขายขนมอยู่ที่ตลาด
ทุกวันหยุดดอกคูนจะไปขายขนมกับแม่ที่ตลาด
ส่วนดอกแก้วจะไม่ทำอะไรช่วยแม่เลยคอยขอตังค์แม่อย่างเดียว

วันหนึ่งดอกแก้วขอตังค์แม่เพื่อที่จะไปซื้อของเล่นเหมือนกับเพื่อนๆ
แต่ของเล่นนั้นแพงมาก แม่บอกว่าขอให้แม่เก็บตังค์อีกหน่อยนะเดี๋ยวแม่จะซื้อให้
ดอกแก้วอยากได้ของเล่นชิ้นนั้นมากจึงแอบไปขโมยตังค์แม่ 

วันต่อมาแม่รู้ว่าดอกแก้วขโมยตังค์ไปจึงตีดอกแก้ว
ดอกแก้วโกรธมากจึงแกล้งหนีออกจากบ้าน
พอแม่กลับมาจากขายขนมที่ตลาดก็ไม่เจอดอกแก้ว 
แม่เป็นห่วงดอกแก้วมากจึงช่วยกันตามหากับดอกคูน
แม่เจอดอกแก้วอยู่ที่บ้านเพื่อนจึงรีบเข้าไปหา
แต่ดอกแก้วไม่อยากพบแม่จึงรีบวิ่งหนีในจังหวะนั้นเองมีรถคันหนึ่งวิ่งตัดหน้า
เกือบจะชนดอกแก้ว

แต่แม่กระโดดเข้าไปขวางไว้ก่อน

ดอกแก้วจึงไม่เป็นอะไร แต่แม่ถูกรถเฉี่ยวได้รับบาดเจ็บ
พอไปถึงโรงพยาบาลดอกแก้ว และดอกคูนก็นั่งร้องไห้กอดแม่อยู่ข้างเตียง

ดอกคูนถามคุณหมอว่า
"คุณแม่หนูเป็นยังไงบ้างค่ะ"

คุณหมอบอกว่า
"คุณแม่ไม่เป็นไรมากหรอกครับไม่ต้องห่วงนะ แม่นอนอยู่โรงพยาบาลอีก วันเดียวก็หาย"

ดอกแก้วแอบไปนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวเพราะรู้ว่าตัวเองผิดจึงไม่กล้าไปพบแม่
แล้วดอกคูนก็มาตามดอกแก้วให้ไปหาแม่บอกว่าแม่ฟื้นแล้ว
แต่ดอกแก้วไม่กล้าไปดอกคูนจึงปลอบใจดอกแก้วว่า

"แม่ไม่โกรธหรอกนะดอกแก้ว ไปหาแม่กันเถอะ เดี๋ยวแม่จะเสียใจนะ"

ดอกแก้วจึงไปหาแม่ แม่บอกว่า
"ดอกแก้วลูกแม่เป็นยังไงบ้างลูกเป็นอะไรไหม
เจ็บตรงไหนบ้างไหมลูก"
แม่ถามดอกแก้วด้วยความเป็นห่วง ดอกแก้วนิ่งและสำนึกผิดกับแม่ และบอกแม่ว่า

"หนูขอโทษค่ะแม่ แม่เจ็บไหมจ้ะ ต่อไปนี้หนูจะไม่ให้แม่เจ็บอีกนะจ้ะ
หนูจะเป็นเด็กดี และขยันเรียนเหมือนพี่ดอกคูนนะจ้ะ"
ทั้งสามแม่ลูกร้องไห้กอดกันอย่างปลาบปลื้มใจ และอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

คติ: ถึงลูกจะทำผิดแม่ก็ยังรักและให้อภัยลูกเสมอ (จำไว้นะอย่าทำให้แม่เสียใจนะ)