วิธีถ่ายรูปที่เข้ามาในเมืองไทย ยังไม่ถึง 50 ปี
แต่แรกถ่ายด้วยแผ่นเงินขัดเสียให้เกลี้ยงจนเปนกระจกเงา
ต้องนั่งช้า ติดเห็นรางๆแลได้รูปเดียวพิมพ์ต่อไม่ได้

รูปถ่ายกระจกพึ่งจะมาถึงกรุงเทพ   เมื่อสักสี่สิบปีเศษ   แต่ใช้น้ำยาสด
ต้องนั่งนานไม่ดี มีแต่เสียมากกว่าได้   กรมหมื่นอลงกฎ กับนายโหมด (กสาปน์) เปนผู้ถ่าย
ภายหลังนายจิตร หลวงอัคนีนฤมิตร เปนผู้ถ่าย  มีแต่งขึ้นประมาณ 30 ปีนี้

รูปน้ำยาแห้งพึ่งมีมาเมื่อประมาณ 15 ปี แต่แรกมานั้น เสียมากกว่าได้  
ต่อมาภายหลังเรือเมลเดินเร็วขึ้น   จึ่งได้เปนอันใช้ได้สดวกดี

รูปถ่ายระบบดาแกโรไทพ์ :
คือรูปถ่ายที่ถ่ายบนแผ่นโลหะ เช่น แผ่นเงิน อาบน้ำยา เมื่อทำปฏิกิริยากับแสง และนำไปล้างแล้วจะเกิดรูปที่คมชัดละเอียดมาก นิยมนำไปใส่กรอบ หรือกระเป๋าใส่รูป
รูปถ่ายระบบดาแกโรไทพ์เป็นรูปกลับซ้ายขวาอย่างรูปมองในกระจก
ถ่ายครั้งหนึ่งได้ หนึ่งรูป ถ้าอยากได้อีก ต้องถ่ายใหม่ เพราะอัดไม่ได้
สมัยแรกๆผู้ถูกถ่ายต้องนั่งนิ่งๆ นานถึงครึ่งชั่วโมง เพราะน้ำยาไม่ไวแสงพอ
ภายหลังจึงลดเวลาน้อยลงๆ จนเหลือไม่กี่นาที

กล้องระบบดาแกโรไทพ์รุ่นแรกที่ทำออกขาย

ระบบเวทเพลท :
หรือที่รัชกาลที่ 5 ทรงเรียกว่าแบบ น้ำยาสด โดยใช้กระจกอาบน้ำยาเปียกๆ
และนำไปถ่ายรูปขณะกระจกกำลังเปียกเดี๋ยวนั้น   ช่างภาพจะต้องนำกระโจม
ห้องมืด ขนขวดน้ำยา และเครื่องมือทั้งหลายไปตลอด ออกจะทุลักทุเล
เมื่อถ่ายแล้วจะอัดลงกระดาษเดี๋ยวนั้นเลย หรือค่อยอัดภายหลังก็ได้

ห้องมืดแบบกระโจม ระบบเวทเพลท

ดรายเพลท :
กระจกแห้ง เป็นพัฒนาการจากกระจกอาบน้ำยาเปียก เป็นการฉาบน้ำยามา
ให้สำเร็จรูป ช่างภาพไม่ต้องเสียเวลามาขนขวดน้ำยาฉาบเองให้ยุ่งยาก และ
ได้ปรับปรุงความไวแสงให้ดีขึ้น

พระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 เมื่อทรงพระเยาว์

สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ถ่ายโดยนายจิตร

สมเด็จเจ้าฟ้าจักรพงศภูวนารถ

หลวงอัคนีนฤมิตร
(จิตร จิตราคนี)
เป็นช่างถ่ายรูปอาชีพคนแรก
ที่ตั้งร้านถ่ายรูปขึ้นรับจ้างถ่ายเป็นการถาวร
ของสยาม

ร้านอยู่บนเรือนแพ
หน้าวัดกุฎีจีน หรือวัดซางตาครูซ
ตรงข้ามกับปากคลองตลาด